Matthew Holness'ın yazıp yönettiği 2018 yapımı Possum, geleneksel korku ögelerinden ziyade derin bir psikolojik gerilim ve rahatsız edici bir atmosfer sunuyor. Film, itibarını kaybetmiş kukla sanatçısı Philip'in (Sean Harris), çocukluğunun geçtiği, terk edilmiş eve dönüşüyle başlar. Yanında, 'Possum' adını verdiği, tuhaf ve ürkütücü bir örümcek-kukla karışımı bir yaratık taşımaktadır. Bu kukla, Philip'in iç dünyasındaki travmaların, suçluluk duygularının ve bastırılmış anılarının fiziksel bir tezahürü gibidir.

Sean Harris'in performansı filmin bel kemiğini oluşturuyor. Söze çok az ihtiyaç duyan, beden dili ve bakışlarıyla derin bir ıstırap, korku ve yabancılaşma duygusunu muhteşem bir şekilde aktarıyor. Alun Armstrong ise üvey baba Maurice rolüyle, hem tehditkâr hem de belirsiz bir karakteri canlandırarak filmin gerilimini artırıyor. Görsel dil son derece kasvetli; gri, çorak manzaralar ve klostrofobik iç mekanlar, karakterin içsel çöküşünü yansıtıyor.

Possum, izleyiciyi rahatsız etmeyi amaçlayan, kolayca çözülemeyen sembollerle (özellikle kukla) dolu, yavaş tempolu bir deneyim. Sıradan bir korku filmi arayanlar için uygun olmayabilir, ancak psikolojik gerilim, sanatsal sinema ve varoluşsal korkuların kesişiminde dolaşan, unutulmaz ve ürpertici bir atmosfer arayanlar için mutlaka izlenmesi gereken bir yapım. Geçmişin hayaletleriyle yüzleşmenin, görsel bir şiir ve sessiz bir çığlıkla nasıl anlatılabileceğinin çarpıcı bir örneği.